ნინელი ჭანკვეტაძე = ახალ იდეას,
ახალ შესაძლებლობას ახალგაზრდობისთვის
სტატია მომზადდა საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და
კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროექტის
„თანამედროვე ქართული სათეატრო კრიტიკა“ ფარგლებში.
დაფინანსებულია საქართველოს კულტურის
სამინისტროს მიერ.
სტატიაში მოყვანილი ფაქტების სიზუსტეზე და
მის სტილისტურ გამართულობაზე პასუხისმგებელია ავტორი.
რედაქცია შესაძლოა არ იზიარებდეს ავტორის მოსაზრებებს
16.08.2026
ზუკა ნემსაძე
ნინელი ჭანკვეტაძე = ახალ იდეას, ახალ შესაძლებლობას ახალგაზრდობისთვის
რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ფესტივალმა გასულ წელს მნიშვნელოვანი ტრანსფორმაცია განიცადა და რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ახალგაზრდულ ფესტივალად ჩამოყალიბდა. სწორედ მაშინ გადაწყვიტა ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელმა, ნინელი ჭანკვეტაძემ - ახალი ფორმატის გამოცდა და ახალგაზრდა რეჟისორებისთვის კონკურსი გამოაცხადა. დღეს უკვე შეიძლება ითქვას, რომ ეს ინიციატივა წარმატებული აღმოჩნდა. გასული წლის გამარჯვებულებმა - რეჟისორმა, ევა გვრიტიშვილმა, საქართველოს კულტურის სამინისტროს მხარდაჭერით, ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის პროფესიულ სახელმწიფო თეატრში სპექტაკლი „სტრიპტიზი“ დადგა, ხოლო რეჟისორმა, ტარიელ კუბლაშვილმა, „ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“. არანაკლებ მნიშვნელოვანია ისიც, რომ კონკურსში მონაწილე ახალგაზრდა რეჟისორებმა, ფესტივალის ხელშეწყობით, საკუთარი პროექტის განხორციელება შეძლო, რაც ამ ინიციატივის პრაქტიკულ შედეგსა და მნიშვნელობაზე მეტყველებს.
რაც შეეხება რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ახალგაზრდულ ფესტივალ 2026, წლევანდელი პროგრამა მრავალფეროვანი, მიზანმიმართული და, უპირველესად, საჭირო აღმოჩნდა. გასულ წელს გამოცდილი იდეა წელს უკვე ფესტივალის მთავარ ღერძად იქცა. სპექტაკლებთან ერთად, რომლებიც სენაკისა და ფოთის თეატრების სცენებზე იყო წარმოდგენილი, ფესტივალის მნიშვნელოვანი ნაწილი არტ-ბანაკი გახდა, სადაც შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტები მონაწილეობდნენ. მათთვის მასტერკლასებს ატარებდნენ თეატრის რეჟისორი, ათენის კონსერვატორიის დრამატული სკოლის სამსახიობო ხელოვნების პროფესორი გიორგოს ზამბულაკისი, მუსიკოსი, მეტყველების თერაპევტი და ვოკალის პედაგოგი ევა გლოვაცკა-ფიერეკი, დირიჟორი და მუსიკოლოგიის დოქტორი შიო აბრახამია, ასევე მსახიობი და ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელი ნინელი ჭანკვეტაძე.
სანამ ფესტივალის საკონკურსო პროგრამაში წარმოდგენილ სპექტაკლებზე გიამბობდეთ, აღსანიშნავია მისი საგანმანათლებლო მიმართულებაც. ფესტივალის ფარგლებში გაიმართა თეატრის მკვლევრისა და შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორის, ლაშა ჩხარტიშვილის, დამხმარე სახელმძღვანელოს - „ანტიკური და შუა საუკუნეების ქართული თეატრი“ - პრეზენტაცია. ასევე ჩატარდა საჯარო ლექცია „ძველი ქართული თეატრი“, რომელსაც, ფესტივალის მონაწილეებთან ერთად, სენაკელი ახალგაზრდებიც ესწრებოდნენ.
ახალგაზრდა რეჟისორებისთვის, გამოცხადებულ კონკურსში, ოთხი ახალგაზრდა რეჟისორი: თეიმურაზ დვალი, ანა გოგიშვილი, არჩილ მეგრელიშვილი და ნანა ჯავახიშვილი იღებდა მონაწილეობას. ახალგაზრდა რეჟისორების კონკურსის ჟიური: ნინელი ჭანკვეტაძე, თენგიზ ხუხია, ვახტანგ ნიკოლავა, საბა ასლამაზიშვილი, ასევე ახალგაზრდა თეატრმცოდნეები თეკლა თალაკვაძე და ზუკა ნემსაძე გახლდათ.
დღე პირველი - „სისხლიანი ქორწილი“
რეჟისორი გიორგი ჭანტურია (2025 წლის ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსის ნომინანტი), ზუგდიდის შალვა დადიანის სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრი.
რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ახალგაზრდული ფესტივალი ზუგდიდის შალვა დადიანის სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრის საპრემიერო წარმოდგენით - ფედერიკო გარსია ლორკას „სისხლიანი ქორწილით“ - გაიხსნა. სპექტაკლი ახალგაზრდა რეჟისორმა გიორგი ჭანტურიამ სწორედ გასული წლის ფესტივალზე მოპოვებული შესაძლებლობის შედეგად განახორციელა, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ფესტივალი კონკურსანტებისთვის მხოლოდ ერთჯერადი პლატფორმა არ არის, არამედ კონკრეტული შემოქმედებითი იდეების რეალიზების სივრცეც.
ლორკას ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ტრაგედიის ინტერპრეტაციისას რეჟისორმა უარი თქვა იმ სცენურ ტრადიციებზე, რომლითაც ეს პიესა ქართულ თეატრში არაერთხელ წარმოჩენილა. გიორგი ჭანტურიამ მაყურებელს შესთავაზა სრულიად განსხვავებული კონცეფცია, რომელიც ტექსტის სიმბოლურ ბუნებას თანამედროვე სასცენო ენით კითხულობდა. იგი, მეტ ყურადღებას უთმობდა პერსონაჟების შინაგან მდგომარეობას, მათ გაუცხოებასა და გარდაუვალი ტრაგედიის განცდას. სწორედ, ამ მხრივ, სპექტაკლი საინტერესო სარეჟისორო განაცხადად აღიქმებოდა.
თუმცა წარმოდგენა ყველა კომპონენტში ერთნაირი სიძლიერით ვერ ვითარდებოდა. ცალკეულ ეპიზოდებში იგრძნობოდა, რომ მსახიობთა ანსამბლი ჯერ კიდევ საბოლოოდ შეკრული არ იყო - განსხვავებული სამსახიობო ტემპი და შესრულების მანერა ზოგჯერ არღვევდა სპექტაკლის საერთო რიტმს. რიგ სცენებში ემოციური ინტენსივობა იმდენად განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან, რომ ერთიანი სცენური ენერგიის შენარჩუნება ვერ ხერხდებოდა.
ამის მიუხედავად, რეჟისორის ხედვა მთელი სპექტაკლის განმავლობაში თანმიმდევრულად იკითხებოდა. გიორგი ჭანტურიასთვის მთავარი ამოცანა, როგორც ჩანს, ცნობილი ტექსტის ახალი ინტერპრეტაციის შეთავაზება იყო და არა უკვე დამკვიდრებული თეატრალური მოდელების გამეორება. სწორედ ეს შემოქმედებითი რისკი და ინდივიდუალური სარეჟისორო ხელწერა აქცევს „სისხლიან ქორწილს“ ფესტივალის გახსნის ღირსეულ ნამუშევრად.
დღე მეორე - „დარისპანის გასაჭირი“ და „ვანო და ნიკო”
რეჟისორი გიორგი სიხარულიძე, დმანისის ზინაიდა კვერენჩხილაძის სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრი.
ფესტივალის მეორე დღის პროგრამა დმანისის ზინაიდა კვერენჩხილაძის სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრის სპექტაკლით - დავით კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“ - გაგრძელდა. ქართული კლასიკური დრამატურგიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ტექსტის თანამედროვე სცენური გააზრება ყოველთვის განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობასთან არის დაკავშირებული, რადგან კლდიაშვილის შემოქმედება ზედაპირულ კომიკურობას მიღმა რთულ სოციალურ, ფსიქოლოგიურ და ადამიანურ შრეებს აერთიანებს.
გიორგი სიხარულიძის სარეჟისორო ჩანაფიქრი, ერთი მხრივ, ცდილობდა ტექსტის თანამედროვე თეატრალურ ენაზე გადმოტანას, თუმცა წარმოდგენა ვერ იქცა იმ სრულფასოვან მხატვრულ მოვლენად, რომელიც ამ დრამატურგიულ მასალას შეეფერებოდა. ცალკეულ ეპიზოდებში იგრძნობოდა, რომ სპექტაკლი უფრო ცალკეული სცენების თანმიმდევრობად აღიქმებოდა, ვიდრე ერთიან, მკაფიო სარეჟისორო კონცეფციად ჩამოყალიბებულ ნამუშევრად. ამის შედეგად, ნაწარმოების დრამატული და სატირული ბუნების ბალანსი ზოგჯერ ირღვეოდა.
ასევე შესამჩნევი იყო სამსახიობო ანსამბლის არათანაბრობა. მიუხედავად რამდენიმე საინტერესო და დამაჯერებელი შესრულებისა, საერთო საშემსრულებლო დონე ყოველთვის ვერ აღწევდა იმ ორგანულობას, რომელიც კლდიაშვილის პერსონაჟთა სამყაროს განსაკუთრებულ სიცოცხლეს ანიჭებს. ცალკეულ სცენებში განსხვავებული შესრულების მანერა სპექტაკლის საერთო ტემპორიტმსა და შინაგან მთლიანობაზეც აისახებოდა.
ფესტივალის მეორე დღეს, მაყურებელმა ნიკო გომელაურის სახელობის ქართული თეატრის (ათენი, საბერძნეთი), სპექტაკლი, „ვანო და ნიკო“ იხილა. წარმოდგენაში ოთხი მსახიობი - ემიგრაციაში მცხოვრები ქართველები - მონაწილეობდნენ, რაც სპექტაკლს განსაკუთრებულ ემოციურ სიღრმესა და სენტიმენტებს სძენდა. მათი შესრულებით სცენაზე იკვეთებოდა ადამიანის შინაგანი განცდები, მონატრება, ურთიერთობების სირთულე, ღალატი, სევდა და რაც მთავარია, უმნიშვნელოვანესი ღირებულება - ღირსება. სწორედ ამ გულწრფელმა სამსახიობო არსებობამ აქცია წარმოდგენა მაყურებელთან უშუალო დიალოგის სივრცედ, სადაც მთავარი აქცენტი ადამიანსა და მის შინაგან სამყაროზე იყო გადატანილი.
მესამე დღე - „ციცინათელების სასაფლაო“ და „სტუმარ-მასპინძელი“
ოზურგეთის სახელმწიფო დრამატულ თეატრთან არსებული საბავშვო თეატრალური სტუდიის წარმოდგენამ - „ციცინათელების სასაფლაო“ (რეჟისორი: ლუკა მეგრელაძე) - ფესტივალის პროგრამაში განსაკუთრებული ემოციური დატვირთვა შეიტანა. აგვისტოს ომის ტრაგიკულ მოვლენებზე დაფუძნებული სპექტაკლი ორი დაობლებული ბავშვის ისტორიას მოგვითხრობს, რომლებიც სიცოცხლის, ღირსებისა და ადამიანურობის შესანარჩუნებლად მძიმე ბრძოლას იწყებენ.
რეჟისორმა თემის სიმძიმე ზედმეტი პათოსისა და ხელოვნური ეფექტების გარეშე წარმოაჩინა, რის შედეგადაც მაყურებელი პერსონაჟების განცდების უშუალო თანამონაწილედ იქცა. წარმოდგენის ემოციურმა ინტენსივობამ დარბაზში განსაკუთრებული ატმოსფერო შექმნა და არაერთ მაყურებელზე ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა. სპექტაკლი კიდევ ერთხელ შეგვახსენებს, რომ ომის ყველაზე მძიმე შედეგებს ხშირად სწორედ ბავშვები განიცდიან, ხოლო მათი ისტორიები დროის გასვლის მიუხედავად აქტუალობას არ კარგავს.
ფესტივალის მესამე დღეს მაყურებელმა, ასევე ვაჟა-ფშაველას „სტუმარ-მასპინძელი“ იხილა, რომელიც სენაკის აკაკი ხორავას სახელობის პროფესიულ სახელმწიფო დრამატულ თეატრში რეჟისორმა ვახტანგ ნიკოლავამ დადგა. ქართული კლასიკური დრამატურგიის ეს მნიშვნელოვანი ტექსტი დღემდე არ კარგავს აქტუალობას, რადგან მის ცენტრში ადამიანის, ღირსების, ტრადიციისა და ჰუმანიზმის მარადიული საკითხებია. სწორედ ამიტომ, ყოველი ახალი სასცენო ინტერპრეტაცია მაყურებლის განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევს.
ვახტანგ ნიკოლავა, რომელიც საკუთარ შემოქმედებაში ხშირად მიმართავს კლასიკურ ტექსტებს, ამჯერადაც ვაჟა-ფშაველას ნაწარმოებს განსხვავებული და გააზრებული სარეჟისორო კონცეფციით მიუდგა. დადგმა გამოირჩეოდა მასშტაბური სცენური გადაწყვეტებით, გამოკვეთილი ვიზუალური ესთეტიკითა და მთლიანობაში თანმიმდევრული რეჟისორული ხედვით. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, რომ რეჟისორმა კლასიკური ტექსტის თანამედროვე თეატრალურ ენაზე გააზრება შეძლო ისე, რომ ნაწარმოების ფილოსოფიური და ეთიკური არსი არ დაუკარგავს. სწორედ ამან აქცია სპექტაკლი ფესტივალის ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო და მხატვრულად გამართულ წარმოდგენად.
მეოთხე დღე - „ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“
მეოთხე დღიდან ფესტივალის პროგრამა ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრის სცენაზე გაგრძელდა. მაყურებელმა თამაზ ჭილაძის ნაწარმოების მიხედვით დადგმული სპექტაკლი - „ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“ - იხილა, რომელიც ახალგაზრდა რეჟისორმა, 2025 წლის კონკურსის გამარჯვებულმა ტარიელ კუბლაშვილმა განახორციელა.
ტარიელ კუბლაშვილის სარეჟისორო კონცეფცია სპექტაკლის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ მხარედ შეიძლება შეფასდეს. რეჟისორმა ნაწარმოების ემოციური და ფილოსოფიური ბუნება თანამედროვე თეატრალური გამომსახველობითი საშუალებებით გააზრებულად და თანმიმდევრულად წარმოადგინა. დადგმა არ ცდილობდა ტექსტის ილუსტრირებას; პირიქით, ის ქმნიდა დამოუკიდებელ სცენურ სამყაროს, სადაც ვიზუალური გადაწყვეტა, რიტმი და ატმოსფერო ერთიან მხატვრულ სისტემად ერთიანდებოდა. სწორედ ამან შესძინა წარმოდგენას ორიგინალურობა და მაყურებელს ტექსტის ახლებურად წაკითხვის შესაძლებლობა მისცა.
სპექტაკლის წარმატებაში მნიშვნელოვანი წვლილი მსახიობთა ანსამბლსაც მიუძღვის. მსახიობთა შესრულება გამოირჩეოდა შინაგანი სიზუსტით, ორგანულობითა და საერთო სცენური ენერგიით, რაც რეჟისორულ ჩანაფიქრს ბუნებრივად ავსებდა. თითოეული პერსონაჟი საერთო კონცეფციის ნაწილად აღიქმებოდა და არა დამოუკიდებელ არსებობად, რის შედეგადაც წარმოდგენამ მთლიანობის განცდა შეინარჩუნა.
„ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“ ფესტივალის ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო და ნამუშევრად შეიძლება შეფასდეს. ეს იყო სპექტაკლი, რომელმაც დაადასტურა, რომ ახალგაზრდა რეჟისორების კონკურსი რეალურ შემოქმედებით შედეგს იძლევა და გამარჯვებული პროექტები სრულფასოვან თეატრალურ პროდუქტად იქცევა.
მეხუთე დღე - „არ ველოდებით გოდოს“
ფესტივალის პროგრამა თურქეთის თეატრალურმა კომპანია „დახატულმა ჩიტმა“ (Painted Bird Theatre) სამუელ ბეკეტის პიესის „გოდოს მოლოდინის“ ორიგინალური ინტერპრეტაციით გააგრძელა. რეჟისორმა ჯალე კარაბეკირმა აბსურდის თეატრის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ტექსტი თანამედროვე თეატრალური გამომსახველობითი ფორმებით წარმოადგინა და მაყურებელს სრულიად განსხვავებული, დინამიკური და ვიზუალურად გამორჩეული სასცენო გადაწყვეტა შესთავაზა.
სპექტაკლი თურქული ტრადიციული ქუჩის თეატრის ელემენტებს ეფუძნებოდა, რაც ბეკეტის დრამატურგიას სრულიად ახალ რიტმსა და სცენურ ენერგიას სძენდა. მხოლოდ ორი მსახიობის მონაწილეობით შექმნილი წარმოდგენა გამოირჩეოდა მაღალი პროფესიული ოსტატობით, ზუსტი პარტნიორობითა და ფიზიკური თეატრის ეფექტური გამოყენებით. მსახიობები მთელი სპექტაკლის განმავლობაში ინარჩუნებდნენ მაყურებლის ყურადღებას და მინიმალისტური გამომსახველობით ქმნიდნენ მრავალშრიან, ემოციურად დატვირთულ სცენურ სივრცეს.
ჯალე კარაბეკირის სარეჟისორო კონცეფცია თამამი, თანამედროვე და მკაფიო მხატვრული ხედვით გამოირჩეოდა. კლასიკური ტექსტისადმი განსხვავებულმა მიდგომამ კიდევ ერთხელ აჩვენა, რამდენად მრავალფეროვანი შეიძლება იყოს ბეკეტის ინტერპრეტაცია, როდესაც იგი ეროვნული თეატრალური ტრადიციებისა და თანამედროვე სასცენო ენის სინთეზით იკითხება.
დღე მეექვსე - „ბურნეშა (ნაფიცი ქალწული)“
ფესტივალის საერთაშორისო პროგრამის ფარგლებში ბალკანურმა თეატრალურმა კომპანიამ (იტალია) მაყურებელს მონოსპექტაკლი „ნაფიცი ქალწული“ წარუდგინა. წარმოდგენა ტრადიციასა და პიროვნულ თავისუფლებას შორის არსებულ რთულ ურთიერთმიმართებას იკვლევდა და ქალთა იმ ისტორიებს აცოცხლებდა, რომლებმაც მამის გარდაცვალების შემდეგ ოჯახის, ღირსებისა და ტრადიციის დაცვის მიზნით ცხოვრების განსაკუთრებული გზა აირჩიეს - უარი თქვეს ქორწინებასა და პირად ცხოვრებაზე და სიცოცხლის ბოლომდე საკუთარი ფიცის ერთგულნი დარჩნენ.
ერთი მსახიობის მიერ შესრულებული მონოსპექტაკლი გამოირჩეოდა ემოციური სიზუსტითა და თხრობის მაღალი კულტურით. მინიმალისტური სცენური ფორმის მიუხედავად, წარმოდგენა მრავალფეროვან ემოციურ პალიტრას ქმნიდა და მაყურებელს საშუალებას აძლევდა, თითოეული ისტორია არა მხოლოდ კონკრეტული კულტურული ტრადიციის, არამედ ზოგადსაკაცობრიო ადამიანური გამოცდილების ნაწილად აღექვა.
დღე მეშვიდე - „მეიდან ოდა“
რეჟისორი: ნინა კალატოზი (2025 წლის ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსის ნომინანტი) ხულოს იუსუფ ზოიძის სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრი. ნინა კალატოზის ნამუშევარი გამოირჩევა ტექსტისადმი ფაქიზი დამოკიდებულებითა და გააზრებული სცენური გადაწყვეტებით. რეჟისორი აქცენტს არა გარეგნულ ეფექტებზე, არამედ პერსონაჟების შინაგან სამყაროსა და მათ შორის ურთიერთობების თანმიმდევრულ განვითარებაზე აკეთებს, რის შედეგადაც წარმოდგენა ორგანულ და დასრულებულ მხატვრულ სახეს იძენს.
სპექტაკლის ერთ-ერთი მთავარი ღირსება მსახიობური ანსამბლია, რომელიც საერთო სარეჟისორო კონცეფციის ფარგლებში თანაბარი სიზუსტით ფუნქციონირებს. წარმოდგენა ინარჩუნებს რიტმს, არ კარგავს შინაგან დინამიკას და მაყურებელს თანმიმდევრულად მიჰყავს სათქმელისკენ. უნდა აღვნიშნო, რომ აღნიშნული სპექტაკლი, ფესტივალამდე ჯერ კიდევ საპრემიერო ჩვენებებზე ვნახე.
დღე მერვე - „ანტიგონე“
ფესტივალის მერვე დღე არტ-ბანაკის მონაწილეთა შემაჯამებელ პერფორმანსს დაეთმო, რომელიც შვიდდღიანი ინტენსიური შემოქმედებითი პროცესის შედეგად შეიქმნა. წარმოდგენა ფესტივალის ფარგლებში ბერძენმა რეჟისორმა, ათენის კონსერვატორიის დრამატული სკოლის სამსახიობო ხელოვნების პროფესორმა გიორგოს ზამბულაკისმა დადგა.
ყოველდღიური რეპეტიციების, ექსპერიმენტისა და შემოქმედებითი ძიების პროცესმა საბოლოოდ ერთიან სასცენო ფორმას მოუყარა თავი. თეატრალური უნივერსიტეტის სტუდენტებმა წარმოდგენა მაღალი პროფესიული პასუხისმგებლობითა და განსაკუთრებული ენერგიით წარმოადგინეს, ხოლო ბუნებრივ ლანდშაფტთან ორგანულად შერწყმულმა მოქმედებამ, სხვადასხვა ლოკაციაზე განვითარებულმა სცენებმა და მაყურებლის უშუალო ჩართულობამ პერფორმანსს გამორჩეული დინამიკა და ემოციური ინტენსივობა შესძინა.
არტ-ბანაკი კი უკვე მეორე წელია რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ახალგაზრდული ფესტივალის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან მიმართულებას წარმოადგენს. ნინელი ჭანკვეტაძის ინიციატივით შექმნილი ეს სივრცე ახალგაზრდა მსახიობებსა და სტუდენტებს შესაძლებლობას აძლევს, გამოცდილ უცხოელ და ქართველ ხელოვანებთან იმუშაონ, პროფესიული გამოცდილება შეიძინონ და საკუთარი შემოქმედებითი შესაძლებლობები რეალურ თეატრალურ პროცესში გამოსცადონ. სწორედ ამიტომ, არტ-ბანაკი ფესტივალის ერთ-ერთ ყველაზე ღირებულ და გამორჩეულ პროექტად რჩება.
დღე მეცხრე - „სტრიპტიზი“
რეჟისორი: ევა გვრიტიშვილი (2025 წლის ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსის გამარჯვებული), ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის პროფესიული სახელმწიფო თეატრი.
ფესტივალის მეცხრე დღეს მაყურებელმა ევა გვრიტიშვილის სპექტაკლი „სტრიპტიზი“ იხილა. წარმოდგენა გასული წლის ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსის გამარჯვებული პროექტია, რომელიც საქართველოს კულტურის სამინისტროს მხარდაჭერით ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის პროფესიულ სახელმწიფო თეატრში განხორციელდა.
ევა გვრიტიშვილის სარეჟისორო ნამუშევარი გამოირჩევა თანამედროვე ხედვით, მკაფიო კონცეფციითა და თემატური აქტუალობით. სპექტაკლი პოლიტიკური და სოციალური შრეებით არის დატვირთული და მაყურებლის წინაშე იმ პრობლემებს აყენებს, რომლებიც თანამედროვე საზოგადოების ყოველდღიურობასა და ადამიანურ ურთიერთობებში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს. რეჟისორი არ შემოიფარგლება კონკრეტული ამბის თხრობით და ქმნის ფართო კონტექსტს, სადაც პერსონაჟების პირადი ისტორიები უფრო დიდი სოციალური პროცესების ანარეკლად იქცევა.
განსაკუთრებით აღსანიშნავია, წარმოდგენის თანამედროვე სცენური გადაწყვეტა, რომელიც თანხვედრაშია როგორც დღევანდელ თეატრალურ ესთეტიკასთან, ისე იმ რეალობასთან, რომელშიც თანამედროვე ადამიანი ცხოვრობს. სპექტაკლში იგრძნობა მცდელობა, რომ სცენაზე აისახოს არა მხოლოდ კონკრეტული პერსონაჟების ბედი, არამედ ის წინააღმდეგობები და გამოწვევები, რომლებიც თანამედროვე მსოფლიოსა და საქართველოს წინაშე დგას.
წარმოდგენის წარმატებაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა სამსახიობო ანსამბლმა. სცენაზე მდგომი ორივე მსახიობი გამოირჩეოდა პროფესიული ოსტატობით, პერსონაჟების შინაგანი სამყაროს გააზრებითა და ემოციური სიზუსტით. მათ შეძლეს, საკუთარი გმირების რთული მდგომარეობა და ადამიანური ტრაგიზმი მაყურებლამდე დამაჯერებლად მიეტანათ.
„სტრიპტიზი“ ახალგაზრდა რეჟისორის საინტერესო და ჩამოყალიბებულ ნამუშევარია, რომელმაც ფესტივალის პროგრამაში არა მხოლოდ თანამედროვე თეატრის გამომსახველობითი შესაძლებლობები წარმოაჩინა, არამედ აქტუალურ თემებზე დისკუსიის სივრცეც შექმნა.
იმავე საღამოს ცნობილი გახდა ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსის გამარჯვებულთა ვინაობაც. ჟიურის გადაწყვეტილებით, პირველი ადგილი თეიმურაზ დვალმა დაიკავა, რომლის პროექტიც მომავალ თეატრალურ სეზონზე განხორციელდება. ახალგაზრდა რეჟისორი ეჟენ იონესკოს ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ პიესაზე - „მელოტ მომღერალ ქალზე“ - იმუშავებს.
მეორე ადგილი ანა გოგიშვილის პროექტმა დაიმსახურა, რომელიც ჯორჯ ორუელის კლასიკური ნაწარმოების - „1984“ - სცენურ ინტერპრეტაციას წარმოადგენს. წარმოდგენა ჰიბრიდული ფორმის იქნება და ტრადიციულ თეატრალურ გამომსახველობასთან ერთად ანიმაციის ელემენტებსაც გააერთიანებს.
ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსის მთავარი მნიშვნელობა სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ იგი მონაწილეებს მხოლოდ იდეის წარდგენის შესაძლებლობას არ აძლევს, არამედ გამარჯვებულ პროექტებს რეალურ სასცენო განხორციელებამდე მიჰყავს. ამგვარი ფორმატი ახალგაზრდა რეჟისორებისთვის პროფესიული განვითარების მნიშვნელოვან ეტაპად იქცევა და ფესტივალის ერთ-ერთ მთავარ ღირებულებას წარმოადგენს.
უნდა აღინიშნოს, რომ ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელის, ნინელი ჭანკვეტაძის განცხადებით, ფესტივალი მომავალშიც შეეცდება ახალგაზრდა რეჟისორების მხარდაჭერას. ამ მიზნით, ნომინირებულ რეჟისორებს - არჩილ მეგრელიშვილსა და ნანა ჯავახიშვილს - რეკომენდაცია გაეწევათ რეგიონის სხვადასხვა თეატრთან თანამშრომლობის მიმართულებით, რათა მათ, გასული წლის ნომინირებული რეჟისორების მსგავსად, შეძლონ საკუთარი შემოქმედებითი პროექტების განხორციელება. აღნიშნული მიდგომა კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ფესტივალის მთავარ მიზანს - ახალგაზრდა რეჟისორებისთვის არა მხოლოდ კონკურსის ფორმატის, არამედ პროფესიული განვითარების გრძელვადიანი შესაძლებლობების შექმნას.
რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ახალგაზრდული ფესტივალი წლებია ჩამოყალიბდა როგორც მნიშვნელოვანი კულტურული პლატფორმა, რომელიც სცდება მხოლოდ თეატრალური წარმოდგენების ჩვენების ფორმატს და ქმნის სივრცეს პროფესიული დიალოგისთვის, გამოცდილების გაზიარებისა და ახალი თაობის ხელოვანთა განვითარებისათვის. წლევანდელმა პროგრამამ კიდევ ერთხელ წარმოაჩინა ფესტივალის მრავალმხრივი მნიშვნელობა - ერთი მხრივ, რეგიონული თეატრების შემოქმედებითი შესაძლებლობების წარმოჩენის, ხოლო მეორე მხრივ, ახალგაზრდა რეჟისორებისა და მსახიობებისთვის ახალი პერსპექტივების შექმნის მიმართულებით.
განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელის, ნინელი ჭანკვეტაძის როლი, რომლის ხედვამ და მრავალწლიანი პროფესიული გამოცდილების საფუძველზე შექმნილმა კონცეფციამ ფესტივალს მკაფიო მიმართულება მისცა. ახალგაზრდა რეჟისორთა კონკურსი, არტ-ბანაკი, საგანმანათლებლო პროგრამები და საერთაშორისო გამოცდილების გაზიარება ის მნიშვნელოვანი კომპონენტებია, რომლებიც ფესტივალს მხოლოდ თეატრალური შეხვედრის სივრცედ არ ტოვებს და მას განვითარების მდგრად მექანიზმად აქცევს.
ასევე მნიშვნელოვანია ფესტივალის ადმინისტრაციისა და თითოეული თანამშრომლის პროფესიული შრომა, რომელთა ორგანიზებულობამ, პასუხისმგებლობამ და ერთგულებამ შესაძლებელი გახადა ასეთი მასშტაბური პროგრამის სრულფასოვანი განხორციელება. განსაკუთრებული წვლილი მიუძღვის ფესტივალის გენერალურ მენეჯერს, ბექა ჯუმუტიას, რომლის ეფექტურმა მართვამ და პროცესების კოორდინაციამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ფესტივალის წარმატებით ჩატარებაში.
რეგიონული თეატრების საერთაშორისო ახალგაზრდული ფესტივალი დღეს უკვე იმ კულტურულ ინიციატივათა რიგში დგას, რომლებიც არა მხოლოდ წარმოაჩენენ არსებულ თეატრალურ პროცესებს, არამედ ქმნიან მომავალს - ხელს უწყობენ ახალი სახელების აღმოჩენას, პროფესიული კავშირების გაძლიერებას და ქართული თეატრის განვითარებას. სწორედ ამ უწყვეტი მუშაობის, ხედვისა და თავდადების შედეგად იქმნება ფესტივალი, რომელიც წლიდან წლამდე უფრო მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს საქართველოს თეატრალურ სივრცეში.