სცენის რაინდი
ლაშა ჩხარტიშვილი
სცენის რაინდი
ედიშერ მაღალაშვილის შემდეგ, გაბრიელ მდინარაძე მახსენდება იმ იშვიათ ქართველი მსახიობებს შორის, რომლებიც არასდროს ყოფილან ჩართულნი თეატრალურ ინტრიგებში და ყოველთვის ინარჩუნებდნენ პროფესიულ ღირსებას. ის ერთ-ერთი გამონაკლისი იყო, რომელმაც სრულად ღირსეული გზით განვლო როგორც ცხოვრება, ისე შემოქმედებითი ბიოგრაფია. გაბრიელ მდინარაძე დარჩა მსახიობი, რომლის მთავარი საზომი თვითონვე იყო – შრომა, ხალასი თამაში და აუდიტორიის წინაშე სრული გულწრფელობა.
გაბრიელ მდინარაძე ბოლომდე ერთგული დარჩა თავისი მხარის - გურიის. მან მთელი სიცოცხლე მიუძღვნა ერთ თეატრს, ერთ ქალაქს - ოზურგეთს. იმ პერიოდში, როდესაც რეგიონული თეატრები განსაკუთრებით ხშირად მასპინძლობდნენ კრიტიკოსებსა და თეატრის გამოჩენილ მოღვაწეებს, თითქმის ყოველ პრემიერაზე შეიძლებოდა დაგენახათ გაბრიელ მდინარაძე, რომელიც მუდმივად აოცებდა მაყურებელს ახალი, ხასიათითა და სიზუსტით შექმნილი როლებით. ამიტომაც არ არის გასაკვირი, რომ მას არაერთხელ შესთავაზეს დედაქალაქის თეატრებში გადასვლა, თუმცა მან არჩია დარჩენილიყო იქ, სადაც ქმნიდა თავის ხელოვნებას და სადაც თავადაც აღმაფრენას გრძნობდა.
მისთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა, შეასრულებდა თუ არა მთავარ, მეორეხარისხოვან თუ ეპიზოდურ როლს. თუ იღებდა პასუხისმგებლობას, მაშინ ქმნიდა ისეთ მხატვრულ სახეს, რომ დიდხანს დამახსოვრებოდა მაყურებელს. უფროს თაობას დღემდე ახსოვს მისი ხლესტაკოვი „რევიზორიდან“ და პლატონი „სამანიშვილის დედინაცვალში“. ჩემს თაობას კი ჰქონდა ბედნიერება ეხილა ის სცენაზე ვასო ჩიგოგიძის „დუმბაძიადაში“, სადაც ეპიზოდურ, მაგრამ განუსაზღვრელად ზუსტად შესრულებულ როლებს ქმნიდა. ჩვენ მომსწრეები გავმხდარვართ გაბო (როგორც მას შინაურები ეძახდნენ) მდინარაძის სასცენო ოსტატობის და დახვეწილი პროფესიონალიზმის. მისი თამაშის სტილი გამოირჩეოდა შინაგანი რიტმით და იმ ნატიფი იუმორით, რომელიც ასე ახასიათებდა ნამდვილ გურულ კაცს.
გაბრიელ მდინარაძე იყო საქართველოს სახალხო არტისტი (ერთადერთი გურიიდან), „ხელოვნების ქურუმი“, აკაკი ხორავას და უშანგი ჩხეიძის პრემიების ლაურეატი, ღირსების ორდენის კავალერი, ოზურგეთის საპატიო მოქალაქე. 2012 წელს ოზურგეთის თეატრის წინ გაიხსნა მისი ვარსკვლავი. ჯილდოებთან და პრემიებთან ერთად, ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ მას არასოდეს დაჰკლებია მაყურებლის სიყვარული, კოლეგების პატივისცემა და აღიარება.
უნდა ითქვას კიდევ ერთი გარემოება, რომელიც მის პროფესიულ ეთიკას განსაკუთრებულად უსვამს ხაზს: მან, სანამ ამის ფიზიკური შესაძლებლობა ჰქონდა, არც ერთი სეზონი არ დატოვა როლის გარეშე. არასოდეს ყოფილა თეატრისთვის „დამატებითი ტვირთი“ ან მხოლოდ ტრადიციის გამო დარჩენილი მსახიობი. პირიქით, ის რჩებოდა შემოქმედებითი პროცესის ორგანულ ნაწილად. ეს არ ყოფილა მხოლოდ თეატრის ხელმძღვანელის, ვასო ჩიგოგიძის კეთილგანწყობის დამსახურება; ეს იყო ნამდვილი, გულწრფელი და კომფორტული მუშაობის შედეგი, სადაც ერთმანეთის ნდობა ორივეს მხარეს თანაბრად არსებობდა. 90 წლის ასაკშიც რჩებოდა სასურველად მსახიობად და ეს მისი პიროვნული თვისებებისა და პროფესიონალიზმის დამსახურებაც იყო.
გაბრიელ მდინარაძე სცენაზე ყოველთვის ინარჩუნებდა სიმშვიდეს, სიზუსტეს და პერსონაჟის ხასიათის შინაგან ძალას. ასე თამაშობდა, ასე ცხოვრობდა და ასე იყო ადამიანიც: თავმდაბალი, სანდო, უშუალო.
მისი სახელი კვლავ რჩება არა მხოლოდ ოზურგეთის თეატრის ისტორიაში, არამედ ქართული თეატრის საერთო მეხსიერებაში, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ღირსეული მსახიობი, რომელმაც თავისი ცხოვრებისეული თუ შემოქმედებითი გზა ღირსეულად განვლო.
ახალგაზრდებისთვის, უკეთ გასაცნობად იხილეთ ბმული: